Prysznic walk-in ma otwarte wejście, zwykle bez drzwi i progu. Najczęściej oddziela go jedna szklana ścianka. Taki prysznic może sprawić, że łazienka wygląda przestronniej. Trzeba jednak dobrze zaplanować wodę, odpływ i miejsce na wejście.
U nas zaczynamy od pomiaru łazienki. Potem sprawdzamy, gdzie może stanąć natrysk i ścianka. Dopiero wtedy wybieramy płytki. Ładny rysunek na kartce nie wystarczy. Prysznic musi być wygodny także podczas codziennego mycia.
Czym walk-in różni się od zwykłej kabiny
Zwykła kabina ma brodzik i drzwi. Po zamknięciu woda zostaje w środku. W walk-in wchodzi się przez otwarty bok. Podłoga często jest na jednym poziomie z resztą łazienki. Woda spływa do odpływu w posadzce.
Otwarte wejście ułatwia korzystanie z prysznica. Doceniają je starsze osoby i rodziny z dziećmi. Szkło nie zasłania całej łazienki, więc wnętrze wydaje się większe. Sprzątanie też bywa prostsze. Nie ma prowadnic drzwi ani zakamarków przy brodziku.
Otwarty bok ma jednak znaczenie. Woda może wydostać się przed prysznic. Podczas kąpieli jest też chłodniej niż w zamkniętej kabinie. Samo wykonanie wymaga więcej pracy niż ustawienie gotowego brodzika.
Na budowie sprawdzamy więc kilka rzeczy:
- Czy po wejściu można swobodnie stanąć pod natryskiem?
- Czy strumień wody nie biegnie w stronę otwartej części?
- Gdzie trafią krople odbite od ciała i ściany?
- Czy podłoga poza szkłem może bezpiecznie zmoknąć?
Te pytania pomagają wybrać rozwiązanie. Czasem otwarty prysznic będzie wygodny. Czasem lepiej zamknąć tę samą strefę drzwiami.
Ile miejsca potrzeba
Najważniejszy jest rozmiar całej strefy, nie tylko samej ścianki. Prysznic potrzebuje miejsca na kąpiel i wygodne wejście. Przed wejściem przydaje się też strefa mokra. Kilka kropli prawie zawsze wydostanie się poza szkło.
Za minimalną strefę przyjmujemy około 90 na 90 centymetrów. Wygodniej jest przy 100 na 120 centymetrów lub większej powierzchni. To jednak punkt wyjścia. O wyniku decydują również ustawienie natrysku, szerokość wejścia i układ łazienki.
Walk-in zwykle ma sens od około 5 do 6 metrów kwadratowych. Sama powierzchnia nie rozstrzyga wszystkiego. Wąska łazienka może utrudnić ustawienie szkła. W szerszej łatwiej odsunąć wejście od strumienia wody.
Przy pomiarze patrzymy również na umywalkę, szafkę i drzwi. Mokra podłoga przy szafce oznacza więcej wycierania. Woda przy drzwiach może przeszkadzać domownikom zaraz po kąpieli.
W małej łazience proponujemy czasem prysznic bez brodzika z pełną kabiną. Podłoga nadal może wyglądać lekko i nowocześnie. Drzwi pomagają za to zatrzymać wodę wewnątrz.
Szklana ścianka: wymiary i mocowanie
Typowa ścianka ma szkło grubości 8 milimetrów. Jej wysokość wynosi około 200 centymetrów. Szerokość zwykle mieści się między 80 a 120 centymetrami. Dobieramy ją do miejsca i położenia natrysku.
Szkło mocuje się do ściany profilem. Często dochodzi pręt stabilizujący, połączony ze ścianą lub sufitem. Przy szerokości powyżej 100 centymetrów taki pręt jest konieczny. Bez stabilizacji tafla może drgać i pęknąć.
Przed zamówieniem szkła sprawdzamy gotowe wymiary po ułożeniu płytek. Sprawdzamy też miejsce mocowania pręta. Nie wystarczy dopasować go na zdjęciu projektu. Musi mieć właściwe podparcie w rzeczywistej łazience.
Warto rozważyć szkło z powłoką ułatwiającą czyszczenie. Woda łatwiej po nim spływa. Zostawia też mniej widocznego osadu. Powłoka nie zwalnia jednak z przecierania szkła.
Profile bywają chromowane, czarne matowe lub złote. Czarny mat jest popularny, ale mocniej pokazuje osad z wody. Chrom zwykle łatwiej utrzymać w równym wyglądzie.
Gdzie ustawić natrysk
Kierunek strumienia wpływa na ilość wody poza prysznicem. Dlatego miejsce natrysku ustalamy przed montażem instalacji. Późniejsza zmiana oznaczałaby pracę w gotowych ścianach.
Deszczownica sufitowa kieruje wodę pionowo w dół. W walk-in to często dobry układ. Umieszczamy ją nad środkiem strefy kąpieli, z dala od wejścia. Woda ma wtedy krótszą drogę do odpływu.
Słuchawka na drążku jest praktyczna przy myciu dzieci i czyszczeniu prysznica. Można ją jednak obrócić w stronę otwartego boku. Wtedy woda poleci daleko poza szkło. Warto ustawić uchwyt tak, by strumień trafiał na ścianę lub ściankę.
Dobrym miejscem dla natrysku jest ściana naprzeciw wejścia. Przy takim układzie woda nie jest kierowana prosto na łazienkę. Nadal sprawdzamy zasięg słuchawki i pozycję osoby pod prysznicem.
Podłoga i odpływ
Walk-in najczęściej wykonujemy bez brodzika. Pod płytkami powstaje spadek prowadzący wodę do odpływu. O prysznicu bez brodzika piszemy też w dziale Wiedza. Tutaj ważny jest układ całej otwartej strefy.
Odpływ liniowy najlepiej zaplanować przy ścianie, naprzeciw wejścia. Spadek posadzki powinien prowadzić właśnie do niego. Przyjmujemy 1,5 do 2 procent. Woda ma spływać do odpływu, a nie na suchą część łazienki.
Przed wykonaniem posadzki sprawdzamy miejsce na odpływ i jego podłączenie. Potem wyznaczamy poziomy gotowej podłogi. Liczy się wysokość po ułożeniu płytek. To ona decyduje, czy przy wejściu powstanie próg.
Pod płytkami potrzebna jest szczelna hydroizolacja. Wykonujemy ją w dwóch warstwach. W narożnikach stosujemy taśmy uszczelniające. Izolację wyprowadzamy na ściany i poza samą strefę prysznica. To ważne, bo otwarty bok pozwala wodzie dotrzeć dalej.
Po ułożeniu płytek sprawdzamy spływ wodą. Obserwujemy szczególnie okolice odpływu i wejścia. Kałuża zostająca przy otwartym boku szybko zacznie przeszkadzać.
Na podłogę wybieramy płytki antypoślizgowe, minimum R10. Gładka płytka może wyglądać dobrze na wystawie. Pod mokrymi stopami będzie jednak złym wyborem.
Można też zastosować niski brodzik w poziomie podłogi. W brodziku są już przygotowane spadek i szczelna powierzchnia. Montaż bywa dzięki temu prostszy. Wygląd różni się jednak od podłogi wykończonej płytkami.
Jakie płytki do walk-in
Jednakowa podłoga w prysznicu i łazience daje spokojny wygląd. Nie widać wyraźnej granicy przy wejściu. Pomieszczenie wydaje się przez to większe. Ważniejsza od samego koloru pozostaje jednak przyczepność mokrej płytki.
Na podłogę wybieramy gres antypoślizgowy. Sprawdzamy też, jak jego format pasuje do spadku. Płytkę trzeba ułożyć tak, by woda mogła płynąć do odpływu. Przy odpływie liczy się dokładne cięcie i równe krawędzie.
Na ścianach można powtórzyć płytki z reszty łazienki. Można też wyróżnić jedną ścianę innym kolorem. Jodełka również dobrze wygląda jako akcent. Przed układaniem rozrysowujemy płytki przy narożnikach i armaturze. Dzięki temu unikamy przypadkowych, wąskich docinek w widocznym miejscu.
Duży format na ścianie oznacza mniej fug. Mniej fug to mniej miejsc wymagających szorowania. Duże płytki nadal potrzebują starannego przygotowania ściany. Krzywizny łatwo widać przy długiej krawędzi.
W prysznicu warto rozważyć fugę epoksydową. Nie chłonie wody i jest odporna na rozwój pleśni. Nadal trzeba regularnie myć narożniki oraz miejsca przy armaturze.
Ilość materiału zależy od układu i cięć. Możesz wstępnie policzyć płytki w naszym kalkulatorze płytek. Przed zakupem sprawdzamy wynik z rzeczywistymi wymiarami.
Ogrzewanie i wentylacja
W otwartym prysznicu ciepłe powietrze łatwiej miesza się z chłodniejszym. Dlatego podczas kąpieli może być chłodniej niż w kabinie. Warto uwzględnić to przed wyborem walk-in.
Ogrzewanie podłogowe pod płytkami poprawia komfort stania. Pomaga też szybciej osuszyć podłogę. Jego układ planujemy razem z odpływem i pozostałymi warstwami posadzki. Nie dokładamy go dopiero po wykonaniu spadku.
Potrzebna jest również dobra wentylacja. Para z otwartego prysznica rozchodzi się po całej łazience. Wilgoć osiada potem na lustrze, ścianach i meblach. Wentylator z czujnikiem wilgotności może pomóc w jej usuwaniu. Trzeba też sprawdzić działanie wentylacji w pomieszczeniu.
Po kąpieli warto zebrać wodę ze szkła. Pomaga to ograniczyć osad. Dobra wentylacja ułatwia wyschnięcie pozostałych powierzchni.
Ile kosztuje walk-in
Nie ma jednej uczciwej kwoty dla każdego prysznica. Koszt zależy od wielkości, płytek, szkła i armatury. Znaczenie ma też przygotowanie istniejącej podłogi. To sprawdzamy na miejscu przed wyceną.
Na koszt składają się:
- Szklana ścianka, profil i pręt mocujący. Znaczenie mają szerokość i powłoka szkła.
- Odpływ liniowy. Proste i bardziej ozdobne modele różnią się kosztem.
- Wylewka ze spadkiem, hydroizolacja oraz ich wykonanie.
- Płytki, układanie i dokładne cięcie przy odpływie.
- Armatura, w tym bateria podtynkowa, deszczownica i słuchawka.
Walk-in zwykle kosztuje więcej niż gotowa kabina z brodzikiem. Wymaga przygotowania szczelnej podłogi i starannego montażu szkła. Ma za to mniej elementów ruchomych. Nie ma drzwi do regulacji ani prowadnic do czyszczenia. Nie ma też uszczelek drzwiowych do wymiany.
Przy wycenie pokazujemy możliwe warianty. Można wtedy porównać otwarty prysznic z pełną kabiną. Jeśli remont obejmuje również ściany poza łazienką, przyda się kalkulator malowania.
Dla kogo walk-in ma sens
Polecamy rozważyć walk-in przy łazience od około 5 do 6 metrów kwadratowych. Szczególnie tam, gdzie da się odsunąć wejście od strumienia wody. To wygodna opcja dla osób, którym przeszkadza próg. Ułatwia też wejście dzieciom i starszym domownikom.
Sprawdza się u osób, które wolą łatwiejsze sprzątanie. Nie trzeba czyścić prowadnic ani regulować drzwi. Nadal trzeba jednak przecierać szkło i dbać o odpływ.
W bardzo małej łazience otwarte wejście bywa kłopotliwe. Woda może docierać do mebli, toalety lub drzwi. Słaba wentylacja również przemawia przeciw takiemu rozwiązaniu. Wilgoć będzie wtedy dłużej utrzymywać się w pomieszczeniu.
Przed decyzją pokazujemy na planie zasięg szkła i miejsce wejścia. Sprawdzamy, czy da się wygodnie korzystać z reszty łazienki. Prysznic ma pasować do codziennych nawyków domowników.
Najczęstsze błędy
- Za mała strefa prysznica. Woda wydostaje się przy każdym myciu. Przed wyborem szkła trzeba sprawdzić miejsce na kąpiel i wejście.
- Słuchawka skierowana na otwarty bok. Nawet szeroka ścianka nie zatrzyma takiego strumienia. Kierunek natrysku ustalamy przed montażem instalacji.
- Szerokie szkło bez stabilizatora. Tafla może drgać. Przy szerokości powyżej 100 centymetrów potrzebny jest pręt stabilizujący.
- Odpływ po stronie wejścia. Woda płynie wtedy w stronę łazienki. Odpływ planujemy przy ścianie po przeciwnej stronie.
- Gładkie płytki na podłodze. Na mokro robią się śliskie. Wybieramy powierzchnię antypoślizgową, minimum R10.
- Brak sprawnej wentylacji. Para trafia do całego pomieszczenia. Działanie wentylacji sprawdzamy przed remontem.
Co dalej?
Nie wiesz, czy walk-in zmieści się w Twojej łazience? Przyjedziemy, zmierzymy pomieszczenie i omówimy układ. Glazurnik XXL Wrocław mieści się przy ul. Stalowej 51. Dajemy 5 lat gwarancji, a wycena jest bezpłatna.
Napisz przez formularz kontaktowy albo zadzwoń: 795 631 784. Możesz też zobaczyć naszą ofertę i policzyć materiał w kalkulatorze płytek.