Prysznic bez brodzika ułatwia wejście i mycie podłogi. Dobrze też wygląda w małej łazience. Na budowie najwięcej uwagi poświęcamy jednak temu, czego później nie widać. Pod płytkami muszą działać odpływ, spadek i hydroizolacja.
Jeśli woda nie dopłynie do odpływu, zostanie na posadzce. Jeśli uszczelnienie będzie nieszczelne, może wejść pod płytki. Dlatego zaczynamy od sprawdzenia kanalizacji. Dopiero potem wybieramy odpływ i planujemy układ płytek.
Czy w Twojej łazience to się uda?
Najpierw trzeba sprawdzić, ile miejsca jest pod przyszłą podłogą. Odpływ liniowy z syfonem ma zwykle 8 do 12 centymetrów wysokości. Rura kanalizacyjna potrzebuje jeszcze spadku w stronę pionu. Samo miejsce na rynnę więc nie wystarczy.
W nowym budownictwie często da się to zaplanować bez podnoszenia podłogi. Deweloperzy zwykle zostawiają podejście kanalizacyjne nisko. W starym bloku rura może wychodzić wyżej. Wtedy zaczyna się od pomiaru, a nie od kucia.
Jeśli brakuje wysokości, są dwa wyjścia. Można podnieść całą podłogę łazienki albo zrobić podest pod prysznicem. Niski stopień, na przykład 5 do 10 centymetrów, nadal może wyglądać dobrze. Bywa też wygodniejszy od tradycyjnego brodzika. Ostateczną wysokość ustala się po sprawdzeniu odpływu i rury.
Warto to wiedzieć przed zakupem płytek i szkła. Podest zmienia poziomy podłogi oraz sposób wykończenia krawędzi. Może też wpłynąć na położenie drzwi kabiny. U nas sprawdzenie podejścia kanalizacyjnego jest częścią bezpłatnej wyceny.
Odpływ liniowy czy punktowy?
Odpływ liniowy to długa rynna przy ścianie albo w poprzek prysznica. Podłoga opada w jednym kierunku, prosto do rynny. Dzięki temu łatwiej ułożyć duże płytki. Nie trzeba tworzyć wielu skośnych cięć.
Odpływ punktowy wygląda jak kwadratowa kratka. Najczęściej znajduje się bliżej środka strefy prysznica. Podłoga opada do niego z czterech stron. Nazywamy to spadkiem kopertowym. Duże płytki trzeba wtedy ciąć po skosie. Takie cięcia pozostają widoczne.
Przy małych płytkach lub mozaice spadek kopertowy robi się łatwiej. Krótkie krawędzie lepiej układają się na kilku płaszczyznach. Dlatego przy dużych formatach zwykle polecamy odpływ liniowy przy ścianie. Przy małych płytkach oba rozwiązania mogą wyglądać dobrze.
Są też odpływy narożne i ścienne. Odpływ ścienny ukrywa wlot przy dolnej części ściany. Podłoga wygląda wtedy spokojniej. Taki wariant jest jednak droższy i wymaga odpowiedniej zabudowy ściany. Wybór trzeba połączyć z możliwościami kanalizacji.
Gdzie ustawić odpływ liniowy?
Najchętniej ustawiamy odpływ przy ścianie naprzeciw wejścia. Podłoga opada wtedy od wejścia w głąb prysznica. Woda ma prostą drogę do rynny. Mniejsze jest ryzyko, że popłynie w stronę łazienki.
Trzeba przy tym spojrzeć na cały układ. Liczy się miejsce natrysku, położenie szkła i szerokość mokrej strefy. Sama rynna nie zatrzyma wody, która ominie jej koniec. Dlatego odpływ powinien obejmować całą szerokość spływu. Gdy układ na to pozwala, wybieramy rynnę od ściany do ściany.
Zbyt krótki odpływ zostawia po bokach drogę dla wody. Nawet dobry spadek nie pomoże, jeśli prowadzi ją obok rynny. Miejsce odpływu ustalamy więc przed wykonaniem wylewki. Późniejsze przesuwanie go psuje wcześniej wyznaczone poziomy.
Spadek: ile i w którą stronę?
Przyjmujemy spadek 1,5 do 2 procent. Oznacza to 1,5 do 2 centymetrów na metr podłogi. Przy odpływie przy ścianie posadzka opada od wejścia do rynny. Pozostała część łazienki zostaje pozioma.
Za mały spadek zostawia kałuże po kąpieli. Woda może stać przy fudze albo przy szkle. Za duży spadek też przeszkadza. Stanie na wyraźnie pochyłej podłodze jest niewygodne. Na mokrych płytkach łatwiej wtedy stracić równowagę.
Dla strefy o długości metra spadek dwóch centymetrów jest odpowiedni. Ważny jest również kierunek na całej powierzchni. Miejscowe zagłębienie zatrzyma wodę, nawet gdy ogólny spadek wygląda poprawnie. Dlatego kontrolujemy poziomy przed układaniem płytek.
Spadek wykonujemy w wylewce. Klej do płytek powinien tworzyć równą, cienką warstwę. Nie służy do budowania pochyłości. Gruba, nierówna warstwa może osłabić mocowanie płytek. Poprawienie tego po fugowaniu oznaczałoby rozebranie gotowej podłogi.
Hydroizolacja: tu nie można oszczędzać
W prysznicu woda codziennie trafia prosto na podłogę i ściany. Płytki oraz fuga nie zastępują hydroizolacji. Szczelna warstwa musi znajdować się pod nimi. Szczególnej uwagi wymagają narożniki, rury i połączenie z odpływem.
Na budowie robimy to w takiej kolejności:
- Gruntujemy wylewkę i ściany. Podłoże przygotowujemy zgodnie z wymaganiami użytego uszczelnienia.
- Nakładamy pierwszą warstwę folii w płynie albo zaprawy uszczelniającej. Pokrywamy całą zaplanowaną strefę.
- Wtapiamy taśmę w narożnikach i na styku ściany z podłogą. Przy przejściach rur stosujemy manszety, czyli gotowe kołnierze.
- Łączymy kołnierz odpływu z hydroizolacją. To ważne połączenie, bo woda stale płynie właśnie w jego stronę.
- Po wyschnięciu nakładamy drugą warstwę. Prowadzimy ją prostopadle do pierwszej.
- Wyprowadzamy uszczelnienie na ściany całego prysznica, minimum do wysokości 2 metrów. Zabezpieczamy też podłogę poza mokrą strefą.
Każda warstwa musi wyschnąć przed następnym krokiem. Czas schnięcia sprawdzamy w instrukcji użytego produktu. Dopiero na gotowe, suche uszczelnienie kleimy płytki. Pośpiech może zamknąć wilgoć pod kolejną warstwą.
Nie wystarczy posmarować samej podłogi. Woda z natrysku uderza w ściany, a potem spływa w dół. Trafia również w narożnik między ścianą a posadzką. Tam samo dosunięcie dwóch płytek nie zapewni szczelności. Taśma łączy uszczelnienie obu powierzchni.
Podobnie jest przy odpływie. Hydroizolacja musi połączyć się z jego kołnierzem. Nie można zostawić przerwy przykrytej jedynie klejem albo fugą. Po ułożeniu płytek tego miejsca już nie widać. Dlatego sprawdzamy je przed rozpoczęciem klejenia.
Jakie płytki wybrać na podłogę?
Na podłodze prysznica liczą się odporność na wodę i przyczepność mokrej powierzchni. Wybieramy gres o klasie antypoślizgowości co najmniej R10. R11 daje większy zapas. Gładka płytka może wyglądać dobrze na ścianie. Pod mokrymi stopami będzie jednak złym wyborem.
Rozmiar dobieramy do odpływu i spadku. Przy odpływie liniowym można zastosować format 60 na 60 centymetrów. Możliwe są też większe płytki. Ich układ trzeba dopasować do linii odpływu. Cięcie powinno wypaść tam, gdzie zmienia się płaszczyzna podłogi.
Przy odpływie punktowym lepiej sprawdza się mozaika albo płytki do 30 centymetrów. Łatwiej z nich ułożyć cztery płaszczyzny koperty. Duży format wymagałby długich cięć po skosie. Przed zakupem warto więc ustalić miejsce kratki.
Mozaika ma więcej fug. Te podziały pomagają uzyskać przyczepność pod stopami. Oznaczają jednak więcej miejsc do czyszczenia. Fuga epoksydowa ułatwia utrzymanie ich w czystości. Nadal trzeba ją regularnie myć, podobnie jak płytki i odpływ.
Kabina czy szklana ścianka?
Przy prysznicu bez brodzika często montujemy jedną szklaną ściankę. Taki układ nazywa się walk-in. Wejście jest otwarte, a łazienka wygląda przestronniej. Nie ma też progu brodzika do omijania.
Otwarta strefa nie zatrzymuje całej wody. Część kropli może polecieć poza szkło. Dlatego wyprowadzamy hydroizolację dalej niż sam prysznic. Na pozostałej podłodze łazienki również warto wybrać płytki antypoślizgowe.
Jeśli zależy Ci na zatrzymaniu wody wewnątrz, wybierz pełną kabinę z drzwiami. Prysznic nadal może pozostać bez brodzika. Zmieni się tylko sposób zamknięcia strefy. Efekt otwartej przestrzeni będzie wtedy mniejszy.
Ile trwa wykonanie prysznica?
Prysznic bez brodzika wymaga kilku etapów, których nie można połączyć. Najpierw musi wyschnąć wylewka ze spadkiem. Potem wykonujemy dwie warstwy hydroizolacji. Każda potrzebuje czasu na wyschnięcie.
Dopiero później przychodzi pora na płytki. Po ich ułożeniu trzeba wykonać fugi i silikony. Odpływ również musi pozostać dostępny do czyszczenia. Gotowa okładzina nie oznacza jeszcze końca wszystkich prac.
W porównaniu z montażem gotowego brodzika dochodzi kilka dni pracy. Dokładny czas zależy od zastosowanych materiałów i warunków na budowie. Nie skracamy go przez nakładanie kolejnych warstw na mokre podłoże. Naprawa przecieku wymagałaby znacznie więcej pracy niż spokojne wykonanie tych etapów.
Najczęstsze błędy
Te błędy warto wyłapać przed zakryciem podłogi. Później ich poprawienie zwykle wymaga zdjęcia płytek.
- Podejście kanalizacyjne jest za wysoko. Problem wychodzi na jaw po zakupie płytek. Dlatego najpierw mierzymy rurę i dostępne miejsce na odpływ.
- Spadek jest za mały. Woda stoi na posadzce zamiast płynąć do rynny. Poziomy sprawdzamy przed rozpoczęciem układania płytek.
- Spadek powstaje z kleju. Klej nie zastąpi odpowiednio wykonanej wylewki. Podłoże musi mieć właściwy kształt jeszcze przed hydroizolacją.
- Brakuje taśmy przy narożnikach lub odpływie. Same warstwy uszczelnienia nie rozwiązują problemu tych połączeń. Stosujemy taśmy i łączymy kołnierz odpływu z hydroizolacją.
- Hydroizolacja kończy się na podłodze. Natrysk moczy także ściany. Uszczelniamy je w całej strefie prysznica, minimum do 2 metrów.
- Na podłogę trafiają gładkie płytki. Po zmoczeniu robią się śliskie. Wybieramy gres co najmniej R10, a najlepiej R11.
- W narożnikach jest fuga zamiast silikonu. Połączenia ścian i podłogi wymagają elastycznego wykończenia. Dlatego w tych miejscach stosujemy silikon.
- Odpływ jest za krótki. Woda może ominąć końce rynny. Jego długość dobieramy do szerokości miejsca, którym spływa woda.
Co dalej?
Planujesz prysznic bez brodzika we Wrocławiu? Sprawdzimy kanalizację, miejsce na odpływ i możliwy spadek. Powiemy też, czy potrzebny będzie podest. Wycena jest bezpłatna. Glazurnik XXL Wrocław mieści się przy ul. Stalowej 51. Na nasze prace dajemy 5 lat gwarancji.
Napisz przez formularz albo zadzwoń: 795 631 784. Płytki możesz wstępnie policzyć w kalkulatorze płytek. Jeśli planujesz malowanie suchej części łazienki, sprawdź kalkulator malowania. Zobacz też naszą ofertę i pozostałe porady w bazie wiedzy.