Na budowie często słyszymy: „Chcę terakotę na podłogę”. W sklepie ktoś pokazuje wtedy gres i zaczyna się zamieszanie. Obie nazwy dotyczą płytek, ale mówią o czymś innym. Jedna opisuje zwyczajowe zastosowanie, druga konkretny materiał.
Ta różnica ma znaczenie przy łazience, wejściu i tarasie. Nieodpowiednią płytkę łatwo kupić, gdy patrzymy tylko na wzór. Dlatego przed zakupem sprawdzamy opakowanie i kartę produktu. Pokażemy, czego tam szukać. Wyjaśnimy też, kiedy warto wybrać gres. Powiemy, gdzie wystarczy zwykła ceramika.
Skąd to zamieszanie?
Terakotą wiele osób nazywa każdą płytkę podłogową. Tak przyjęło się mówić. Podobnie glazurą często nazywa się płytkę ścienną. Te słowa pomagają opisać planowany remont. Nie mówią jednak wszystkiego o właściwościach materiału.
Gres oznacza konkretny rodzaj płytki ceramicznej. Powstaje z drobno mielonej masy, mocno wypalanej w wysokiej temperaturze. Ma zwartą strukturę i bardzo małą nasiąkliwość. Można położyć go na podłodze. W codziennej rozmowie ktoś nadal nazwie go terakotą.
Stąd bierze się nieporozumienie. Gres może pełnić rolę płytki podłogowej. Ale nie każda płytka podłogowa jest gresem. Na półce mogą leżeć różne materiały o podobnym wyglądzie. Wzór drewna, betonu czy kamienia niczego tu nie rozstrzyga.
Przed zapłatą pytamy więc o materiał i przeznaczenie. Sprawdzamy, czy producent dopuszcza montaż na podłodze. Przy płytkach na zewnątrz sprawdzamy również mrozoodporność. Sama nazwa na sklepowej półce może być zbyt ogólna.
Czym jest gres?
Gres powstaje przez mocne spieczenie ceramicznej masy. Gotowa płytka ma niewiele porów. Jej nasiąkliwość wynosi poniżej 0,5 procent. Woda bardzo słabo wnika do środka. Dlatego gres nadaje się także do miejsc narażonych na mróz.
Zwarta struktura daje mu dużą twardość. Gres dobrze znosi codzienny ruch i duże obciążenia. Przydaje się w kuchni, przedpokoju oraz garażu. Jest odporny na zarysowania i wiele zwykłych zabrudzeń. Nie oznacza to jednak, że nie da się go uszkodzić. Silne uderzenie nadal może wyszczerbić krawędź.
Gres szkliwiony ma na wierzchu warstwę szkliwa. To na niej znajduje się kolor i wzór. Płytka może przypominać drewno, beton albo kamień. Takie gresy często wybiera się do mieszkań. Warto sprawdzić odporność wierzchniej warstwy. To ona ma kontakt z butami, piaskiem i środkami czyszczącymi.
Gres techniczny ma kolor i wzór w całym przekroju. Drobne uszkodzenie może być dzięki temu mniej widoczne. Stosuje się go w miejscach o dużym ruchu. Przykładami są sklepy i garaże. Niektóre odmiany poleruje się na wysoki połysk.
Polerowana powierzchnia wymaga uwagi podczas użytkowania. Zabrudzenia bywają na niej bardziej widoczne. Sposób czyszczenia sprawdzamy w zaleceniach producenta. Przed użyciem impregnatu robimy to samo. Przy wyborze na taras sprawdzamy również właściwości powierzchni. Mokra płytka nie powinna być śliska pod stopami.
Czym jest zwykła terakota ceramiczna?
Zwykła terakota powstaje z gliny wypalanej w niższej temperaturze. W porównaniu z gresem ma więcej porów. Jej nasiąkliwość jest większa. Zazwyczaj kosztuje mniej i jest lżejsza. Na budowie łatwiej ją też przeciąć.
Te cechy mają znaczenie podczas montażu. Przy wielu narożnikach i rurach trzeba wykonać sporo docinek. Miększą płytkę obrabia się łatwiej. To jednak nie wystarczy, by wybrać ją na każdą powierzchnię. Najpierw sprawdzamy, gdzie producent pozwala ją układać.
Zwykła ceramika gorzej znosi intensywny ruch. Jej powierzchnia może szybciej się ścierać i rysować. Na zewnątrz zwykle się nie sprawdza. Woda w porach zamarza i może uszkodzić płytkę. Na balkon nie wybieramy jej tylko dlatego, że pasuje kolorem.
W łazience trzeba szczególnie pilnować ochrony przed wodą. Porowatą, nieszkliwioną płytkę impregnujemy zgodnie z zaleceniami producenta. Dokładnie wykonujemy też fugowanie i hydroizolację pod płytkami. Impregnat nie zastępuje hydroizolacji. To ważne zwłaszcza przy prysznicu.
Zwykła ceramika dobrze sprawdza się na ścianach. Nie znosi tam takich obciążeń jak podłoga. Może być rozsądnym wyborem do kuchni i łazienki. Warunek jest prosty: płytka musi być przeznaczona do danego miejsca.
Gres i terakota w krótkim porównaniu
| Cecha | Gres | Zwykła terakota |
|---|---|---|
| Nasiąkliwość | Bardzo mała | Większa |
| Twardość | Wysoka | Średnia |
| Odporność na mróz | Nadaje się, gdy potwierdza to producent | Zwykle nie nadaje się |
| Cena | Zwykle wyższa | Zwykle niższa |
| Cięcie | Trudniejsze | Łatwiejsze |
| Waga | Zwykle większa | Zwykle mniejsza |
To ogólne porównanie, nie opis każdej płytki w sklepie. Grubość, wykończenie i przeznaczenie również mają znaczenie. Dwie płytki nazwane gresem mogą zachowywać się inaczej. Dlatego ostateczną decyzję opieramy na karcie produktu.
Gdzie położyć gres, a gdzie wystarczy ceramika?
W łazience gres dobrze sprawdza się na podłodze. Dotyczy to też strefy prysznica. Płytki mają tam częsty kontakt z wodą. Na mokrej podłodze ważna jest również przyczepność. Samo słowo „gres” nie gwarantuje bezpiecznej powierzchni.
W kuchni patrzymy na miejsce montażu. Podłoga znosi ruch, przesuwanie krzeseł i codzienne sprzątanie. Tu zwykle wybieramy gres. Nad blatem wystarczy odpowiednia płytka ścienna. Podobnie bywa na ścianach łazienki.
Przy wejściu do domu płytki stykają się z piaskiem nanoszonym na butach. Podłoga łatwo się tam rysuje. Gres jest dobrym wyborem do przedpokoju. Przydaje się też w domu ze zwierzętami. Pazury i drobny piasek mocno obciążają powierzchnię.
Na taras, balkon i zewnętrzne wejście wybieramy płytkę mrozoodporną. Gres często spełnia ten warunek. Potwierdzenie sprawdzamy jednak u producenta. Patrzymy także na przyczepność mokrej płytki. Na budowie liczy się jeszcze przygotowanie podłoża. Sama dobra płytka nie naprawi błędów pod nią.
Gres można układać na ogrzewaniu podłogowym. Dobrze sprawdza się w takim zastosowaniu. Trzeba jednak dobrać cały układ do ogrzewanej posadzki. Znaczenie mają także klej, fuga i szczeliny dylatacyjne.
W sypialni lub gabinecie ruch jest zwykle mniejszy. Odpowiednia płytka ceramiczna może tam wystarczyć. To samo dotyczy ścian w kuchni i łazience. Przy ograniczonym budżecie warto porównać oba rozwiązania. Na podłogę najczęściej polecamy gres. Zwykle służy dłużej, a różnica w cenie bywa niewielka.
Czy gres jest dużo droższy?
Gres zwykle kosztuje więcej niż zwykła terakota. Nie da się jednak porównać ich jedną kwotą. Rozpiętość cen w obu grupach jest duża. Dobra ceramika może kosztować więcej niż prosty gres.
Do ceny płytek doliczamy montaż. Gres jest twardszy, więc cięcie zajmuje więcej pracy. Potrzebne są odpowiednie tarcze lub maszyna. Przy wielu docinkach może to wpłynąć na koszt robocizny. Znaczenie mają też format płytki i stan podłoża.
Nie wybieramy materiału wyłącznie po cenie za opakowanie. Tania płytka na taras nic nie oszczędzi, jeśli nie wytrzyma mrozu. Podobnie ścienna płytka nie nadaje się na ruchliwą podłogę. Wymiana źle dobranej okładziny oznacza ponowną pracę.
Nie trzeba też dopłacać tylko za znaną markę. Sprawdzamy klasę płytki, nasiąkliwość i przeznaczenie. Patrzymy, czy jej powierzchnia pasuje do miejsca montażu. Droższa płytka nie zawsze będzie lepszym wyborem do naszego domu.
Przy planowaniu zakupu liczymy całą powierzchnię i docinki. Pomaga w tym kalkulator płytek. Wynik pozwala przygotować listę zakupów. Przed zamówieniem warto jeszcze omówić układ płytek. Od niego zależy ilość potrzebnego materiału.
Jak odróżnić gres od zwykłej płytki?
Najpierw czytamy opakowanie. Szukamy nazwy materiału i jego przeznaczenia. Sprawdzamy też podaną nasiąkliwość. Przy gresie powinna wynosić poniżej 0,5 procent. Do płytek z najmniejszą nasiąkliwością odnosi się oznaczenie BIa.
Potem prosimy o kartę produktu. Można w niej sprawdzić właściwości płytki. Przy montażu na zewnątrz szukamy potwierdzenia mrozoodporności. Przy podłodze sprawdzamy zalecane zastosowanie. Przy mokrych miejscach pytamy o właściwości powierzchni.
Można również obejrzeć spód płytki. Gres zwykle wygląda na gęsty i jednolity. Nie powinno być w nim widać wielu porów. To jednak tylko wskazówka. Sam wygląd nie zastępuje danych producenta.
Niektórzy stukają w płytkę i słuchają dźwięku. Gres może brzmieć wyżej i bardziej zwarcie. Taki sposób nie daje pewnej odpowiedzi. Różne grubości płytek zmieniają dźwięk. Przy zakupie lepiej zaufać oznaczeniom.
Jeśli opakowanie budzi wątpliwości, pytamy sprzedawcę o kartę produktu. Warto zrobić to przed opłaceniem zamówienia. Po dostawie sprawdzamy zgodność oznaczeń na wszystkich paczkach. To oszczędza kłopotów podczas układania.
Jak układa się gres i terakotę?
Oba materiały wymagają stabilnego i równego podłoża. Najpierw sprawdzamy jego stan. Usuwamy luźne fragmenty i zabrudzenia. W razie potrzeby wyrównujemy powierzchnię. Klej nie powinien służyć do ukrywania dużych nierówności.
Potem przygotowujemy podłoże zgodnie z wybranym systemem. W mokrych miejscach wykonujemy hydroizolację. Szczególnie pilnujemy narożników i przejść rur. To tam woda może znaleźć drogę pod płytki. Na końcu dobieramy klej do podłoża i okładziny.
Gres jest gęsty i słabo wchłania wodę z kleju. Dlatego używamy kleju o podwyższonej przyczepności. Zwykle jest to klej klasy C2. Przy dużych formatach wybieramy produkt do dużych płytek. Sprawdzamy zalecenia producenta kleju i płytki.
Klej rozprowadzamy równomiernie. Płytka powinna mieć dobre podparcie pod spodem. Ma to szczególne znaczenie na podłodze i na zewnątrz. Puste miejsca pod płytką zwiększają ryzyko uszkodzeń. Sposób nakładania kleju dopasowujemy do formatu i miejsca.
Gres tniemy odpowiednią maszyną lub szlifierką z tarczą diamentową. Twarda płytka wymaga spokojnej pracy. Zużyta tarcza może kruszyć jej brzegi. Zwykłą ceramikę często tnie się łatwiej. Mimo to każdą docinkę trzeba dokładnie wymierzyć.
Na końcu wykonujemy fugi i potrzebne szczeliny dylatacyjne. Dobieramy materiały do danego pomieszczenia. Nie przyspieszamy fugowania na własną rękę. Czas wiązania sprawdzamy w karcie kleju. Dzięki temu świeża okładzina nie zostanie zbyt wcześnie obciążona.
Najczęstsze pomyłki
Płytka ścienna trafia na podłogę. Ładny wzór nie oznacza odporności na chodzenie. Przed zakupem sprawdzamy przeznaczenie na opakowaniu. To samo robimy przy płytkach podobnych do glazury.
Każda „terakota” ma być mrozoodporna. Sama nazwa niczego tu nie potwierdza. Na balkon i taras kupujemy materiał przeznaczony na zewnątrz. Sprawdzamy to w karcie produktu.
Błyszcząca płytka trafia na mokrą podłogę. Po kąpieli taka powierzchnia może być śliska. Przy wyborze do łazienki sprawdzamy przyczepność. Dotyczy to zwłaszcza podłogi przy prysznicu.
Materiał kupiono bez zapasu. Podczas układania powstają docinki. Płytka może też pęknąć przy cięciu. Brakującej paczki z tej samej partii może już nie być. Zapas ustalamy po zaplanowaniu układu.
Paczki pochodzą z różnych partii. Ich odcień lub wymiar mogą się różnić. Przed rozpoczęciem pracy porównujemy oznaczenia na opakowaniach. Oglądamy też płytki z kilku paczek. Różnicę łatwiej zauważyć przed przyklejeniem.
Liczy się tylko wygląd płytki. Na budowie równie ważne są podłoże i sposób montażu. Przy prysznicu potrzebna jest staranna hydroizolacja. Na tarasie trzeba zadbać o cały układ warstw. Dobry materiał nie zastąpi tych prac.
Więcej porad o planowaniu remontu znajdziesz w naszej sekcji wiedza. Warto zajrzeć tam przed zakupami. Łatwiej wtedy przygotować pytania do sprzedawcy i wykonawcy.
Co dalej?
Masz już wybrane płytki, ale nie wiesz, czy pasują do pomieszczenia? Skontaktuj się z nami. Glazurnik XXL Wrocław mieści się przy ul. Stalowej 51. Zadzwoń pod numer 795 631 784. Możesz też wysłać wiadomość przez formularz kontaktowy. Wycena jest bezpłatna, a na nasze prace dajemy 5 lat gwarancji.
Przed rozmową sprawdź ilość materiału w kalkulatorze płytek. Jeśli planujesz także malowanie, użyj kalkulatora malowania. Zakres naszych prac znajdziesz na stronie oferty.